Εργασιομανία: Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος!

Η εργασιομανία είναι αναμφίβολα ένα φαινόμενο ιδιαίτερα συχνό εν έτει 2018. Δουλεύουμε για να ζούμε ή ζούμε για να δουλεύουμε τελικά;

Προφανώς και η εργασιομανία είναι ζήτημα. Κολλάει το μυαλό στην δουλειά και δεν λέει να ξεκολλήσει με τίποτα.

Σίγουρα η εργασιομανία δεν είναι και ότι καλύτερο. Ούτε για την σωματική αλλά ούτε και για την ψυχική μας υγεία. Σε βάζει μέσα σε ένα περίεργο και απαιτητικό τούνελ που σε τραβά μέσα του και αντί να προσπαθείς να βγεις, μπαίνεις όλο κα πιο βαθιά μέσα του.

Από την άλλη, μπορεί να είναι «κακό», όμως τι γίνεται όταν φέρνει αποτελέσματα ή με λίγα λόγια είναι ένα αναγκαίο «κακό»;

#1. Εργασιομανία και ΠερηφάνιαΗ εργασιομανία είναι αναμφίβολα ένα φαινόμενο ιδιαίτερα συχνό εν έτει 2018. Δουλεύουμε για να ζούμε ή ζούμε για να δουλεύουμε τελικά;

Δεν θα κάνω γενίκευση όμως θεωρώ πως οι εργασιομανείς δεν είναι περήφανοι που δουλεύουν τόσες ώρες ή για τις θυσίες που κάνουν αναλογικά με την υπόλοιπη ζωή τους.

Την στιγμή που σου γράφω αυτές τις προτάσεις, το πρώτο και το τελευταίο πράγμα που σκέφτομαι όταν πέφτω για ύπνο και όταν ξυπνάω είναι η δουλειά.

Προς υπεράσπιση μου θα σου δηλώσω πως αυτό που κάνω μου αρέσει και σίγουρα δεν είναι αγγαρεία. Και το λέω γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δουλεύουν πολύ σκληρά και δεν τους αρέσει αυτό που κάνουν.

Η εργασιομανία δεν είναι κάτι απόλυτα θετικό. Έχει επιπτώσεις στην υγεία, στο μυαλό και κυρίως στις προσωπικές σχέσεις.

Η ισορροπία δουλειάς – ζωής είναι ιδιαίτερα σημαντική. Γι’ αυτό, ίσως είναι καλή ιδέα να τσεκάρεις το σχετικό βίντεο από την εκπομπή Apla+Andrika:

Αν τώρα βάλεις στην συνταγή και την ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας όπου σχεδόν όλα μπορούν να επιβλέπονται από την οθόνη μιας συσκευής, έχεις την δυνατότητα να δουλεύεις ακόμα και από το κρεβάτι.

Αν το ψάξεις λίγο, θα δεις πως οι εργασιομανείς έχουν συνήθως τέσσερα είδη κινήτρων. Το πρώτο είναι οι οικονομικές ανταμοιβές, το δεύτερο είναι πως δεν βρίσκουν ευχαρίστηση σε χαλαρές δραστηριότητες, το τρίτο είναι πως στην εργασία τους έχουν πλεονεκτήματα που θεωρούν σημαντικά, όπως συνθήκες εργασίες, ξεχωριστές παροχές, φιλίες και βέβαια υπάρχει και το τέταρτο.

Το τέταρτο κίνητρο είναι οι εργασιομανείς που δουλεύουν για να δουλεύουν. Η εργασιομανία στην πιο «καθαρή» της μορφή.

Ωστόσο, η εργασιομανία δεν έχει καμία σχέση με περηφάνια. Δεν είναι παράσημο ούτε «μαγκιά» να δουλεύεις στην τουαλέτα, στο σεξ, στο φαγητό και σε οποιαδήποτε άλλη προσωπική στιγμή.

Η δουλειά σου ενδέχεται να επηρεάσει την προσωπική ή ερωτική σου ζωή. Εκτός από τη δουλειά, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που μπορεί να την επηρεάσουν. Δες το παρακάτω βίντεο για περισσότερες πληροφορίες:

Και όχι, δεν είναι διασκεδαστικό. Τουλάχιστον όχι πάντα.

Είναι ένα τίμημα και αυτός που το πληρώνει έχει απόλυτη επίγνωση του τι συμβαίνει.

Και επειδή έχω μιλήσει με αρκετούς ανθρώπους για το συγκεκριμένο θέμα, το μόνο αξιόλογο αντεπιχείρημα που έχω ακούσει, αν και κάπως γενικευμένο, είναι πως «έχεις επιλογή».

Και η απάντηση μου είναι πάντα η ίδια.

Όχι δεν έχω…!

#2. Σίγουρα Είναι Εργασιομανία;Η εργασιομανία είναι αναμφίβολα ένα φαινόμενο ιδιαίτερα συχνό εν έτει 2018. Δουλεύουμε για να ζούμε ή ζούμε για να δουλεύουμε τελικά;

Δεν γράφω το συγκεκριμένο άρθρο για να τοποθετήσω την εργασιομανία σε κάποιο βάθρο. Καμία σχέση.

Όμως σαν πρώτη προτεραιότητα είναι να ξεκαθαρίσω ένα ακόμα κίνητρο πίσω από τις ατελείωτες ώρες δουλειάς και καψίματος.

Όταν δουλεύεις σε κάτι που δεν σου αρέσει, θυσιάζεις τα πάντα για αυτό ενώ το σιχαίνεσαι, μόνο και μόνο για να δεις μια αύξηση ή να ζήσεις την ζωή που φαντάζεσαι σε δέκα ή δεκαπέντε χρόνια, στο δικό μου μυαλό δεν είναι εργασιομανία.

Είναι σκλαβιά.

Και αν είσαι διατεθειμένος να το κάνεις είμαι ο τελευταίος που θα σε κρίνει. Όμως πιστεύω πως δεν αξίζει τον κόπο το τίμημα. Όμως περί ορέξεως ουδέν λόγος.

Από την άλλη, αν κάτι σου αρέσει, είσαι παθιασμένος με αυτό και δίνεις όλο σου το «είναι» για να το εξελίξεις κα να το αναπτύξεις, δεν το θεωρώ εργασιομανία.

Όμως η εξίσωση δεν μπορεί να αγγίξει την τελειότητα ούτε το ζύγι να είναι πάντοτε σε απόλυτη ισορροπία.

Όταν είσαι παθιασμένος με κάτι μπαίνεις σε μια διαδικασία όπου το ρολόι χάνεται, οι ώρες κυλούν και οι απλές δραστηριότητες σταματούν να έχουν την αξία που είχαν παλιότερα.

Φυσικά και κουράζεσαι, φυσικά και πιέζεσαι και εννοείται πως χάνεις στιγμές.

Όμως η φάση της δημιουργίας είναι και θα είναι πάντα μοναδική και κυρίως εθιστική.

Όταν ξεκινάς κάτι και έχεις ενθουσιασμό, έχεις την κάψα να το τρέξεις δυνατά και να το πάς στο ουρανό. Και όσο περισσότερο βλέπεις πως αυτό το εγχείρημα πετυχαίνει, είναι πολύ δύσκολο να το αφήσεις στην τύχη του.

Δεν είναι ότι δεν μπορείς ούτε ότι δεν έχεις επιλογή.

Δεν αντιφάσκω. Γνωρίζω τι έγραψα παραπάνω.

Όμως, όταν θέλεις κάτι να το αναπτύξεις χρειάζεται να εξελίξεις και τον τρόπο σκέψης σου. Και όταν τελικά το φτάσεις σε κάποιο επίπεδο, δεν είναι επιλογή να πατήσεις το κουμπί Off γιατί πολύ απλά ο συγκεκριμένος τρόπος σκέψης έχει μπει στα κύτταρα σου και έχει γίνει κομμάτι του οργανισμού σου.

Και αυτό με το «κάνω το χόμπι μου επάγγελμα» είναι μια καραμέλα που ήρθε η ώρα να την βγάλουμε από το στόμα μας.

Όταν κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα, το γουστάρεις τρελά και σίγουρα έχεις ένα πλεονέκτημα στην όρεξη και το κίνητρο σε σχέση με άλλους.

Όταν όμως το χόμπι σου γίνεται επάγγελμα, τότε ο χαβαλές τελειώνει. Οι υποχρεώσεις, οι ευθύνες και οι δύσκολες αποφάσεις έρχονται και σε προσγειώνουν απότομα δηλώνοντας σου πως για να δουλέψει κάτι σε υψηλό επίπεδο δεν μπορεί να γίνει με καλαμπούρι.

Ο τρόπος με τον οποίο βιώνω την εργασιομανία είναι σαν ένα είδος εμμονής που αμφιταλαντεύεται σε πολλά επίπεδα.

Ένα επίπεδο είναι πως ασχολείσαι με την δουλειά ακόμα και όταν δεν χρειάζεται γιατί νιώθεις την ανασφάλεια πως κάτι θα έπρεπε να είχε γίνει και δεν έγινε ή δεν έγινε τόσο καλά.

Ένα άλλο επίπεδο είναι πως σκέφτεσαι συνεχώς τι θα μπορούσε να γίνει καλύτερα και κοιτάς να το βελτιώσεις. Αξιολογείς διαρκώς καταστάσεις, περιπτώσεις και σενάρια.

Και το τρίτο επίπεδο είναι απλά γιατί γουστάρεις να σκέφτεσαι πως μπορείς να βελτιώσεις κάτι που αγάπησες και συνεχίζεις να αγαπάς. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς πως δεν είναι πια δουλειά αλλά ένα κομμάτι σου που το προσδιορίζεις και σε προσδιορίζει ανά πάσα στιγμή.

Οι γραμμές είναι λεπτές και πολλές φορές διάφανες για να τις διακρίνεις ξεκάθαρα.

Όμως ο κοινός παρανομαστής είναι κατά πόσο βελτιώνεται με τον καιρό το βιοτικό σου επίπεδο και πόσο σου αρέσει αυτό που κάνεις. Ο καθένας οριοθετεί να δικά του κριτήρια και αναλόγως αποφασίζει τι θέλει.

Και αυτό γιατί τα χρόνια περνούν και κανείς δεν γίνεται μικρότερος.

Τα επόμενα καλύτερα άρθρα που μπορείς να διαβάσεις:

Θέλεις να ανάγεις τις ικανότητές σου στο φλερτ σε…επαγγελματικό επίπεδο; Για περισσότερες πληροφορίες κάνε κλικ εδώ.

Να είσαι καλά.

Ο Χρήστος γρήγορα στην ενήλικη ζωή του συνειδητοποίησε πως η πραγματική ουσία της σωστής επικοινωνίας με τις γυναίκες, δεν βρίσκεται ούτε σε ατάκες ούτε σε συστήματα και ότι αυτά είναι μόνο η αρχή για το ξεκίνημα μιας νέας ζωής και κρίσιμων εσωτερικών αλλαγών και εξελίξεων σε οποιοδήποτε τομέα.Στρέφοντας το ενδιαφέρον του στις δομές διαχείρισης Σχέσεων, αποφάσισε να επεκτείνει τις γνώσεις του πάνω στην Ψυχολογία, ώστε να συνδέσει τις πλούσιες εμπειρικές γνώσεις που ήδη υπήρχαν με τεχνογνωσίες που θα του επέτρεπαν μια βαθύτερη κατανόηση της διαπροσωπικής επαφής μεταξύ των δύο φύλων.Ο Χρήστος είναι ιδρυτικό μέλος και υπεύθυνος του προγράμματος εκπαίδευσης του MenOfStyle.gr