Μην προσπαθήσεις, θα Απογοητευτείς: Το Μυαλό στην Αντίπαλη Γωνία

Το μυαλό σου είναι ο ισχυρότερος αντίπαλος.

Πόσες φορές σε έχει σαμποτάρει το ίδιο σου το μυαλό;

Πόσες φορές θα ήθελες θα ήθελες να ήσουν ο ήρωας της δικής σου ιστορίας αλλά κάτι στράβωσε;

Το μυαλό δεν είναι ο ήρωας που φαντάζεσαι

Πως σε σαμποτάρει το μυαλό σου.

Το σενάριο είναι κλασσικό.

Κάποιος μάχεται για αυτό που θέλει, δεν τα παρατάει ποτέ και τελικά πετυχαίνει το όνειρο του.

Βασικά μοιάζει με σενάριο ταινίας που έχει happy end.

Όλοι ψάχνουμε ιστορίες να κινητοποιηθούμε, να ταυτιστούμε, να πειστούμε πως μπορούμε και φυσικά να πάρουμε δύναμη και ελπίδα.

Θέλουμε να φωνάξουμε « Βλέπεις; Δεν τα παράτησε και τελικά πέτυχε. »

Όπως η πραγματική ερώτηση που πιστεύω πως κρύβεται πίσω από αυτή την ανάγκη είναι πολύ πιο καυστική:

Σε ποιον ακριβώς θέλουμε να φωνάξουμε;

Στον εαυτό μας ή στους άλλους;

Όμως αυτό που ίσως χάνουμε από αυτές τις ιστορίες κινήτρου και κατεχόμενης δόξας είναι πως η επιτυχία δεν προήλθε από την αποφασιστικότητα για νίκη.

Αλλά από μια βαθύτερη επίγνωση.

Την επίγνωση και αποδοχή πως αυτοί που πέτυχαν ήξεραν πως δεν ήταν αρκετά καλοί.

Το αποδέχτηκαν, απελευθερώθηκαν από την ιδέα της τελειότητας και τελικά αποφάσισαν να κινηθούν προς την κατεύθυνση που γούσταραν οι ίδιοι και όχι κάποιος άλλος.

Αυτοί που δεν προσπάθησαν να δείξουν κάτι άλλο από αυτό που είναι.

Κοίταξαν τον καθρέπτη και δέχτηκαν πως αυτό που έβλεπαν δεν ήταν και η καλύτερη εικόνα που θα μπορούσαν να αντικρίσουν.

Αυτοί που ήταν ειλικρινής με τον εαυτό τους και άνετοι με το μυαλό τους πως η αποτυχία είναι κομμάτι της ζωής.

Το μυαλό θέλει την βελτίωση – Μπορεί και όχι…

Πως σε σαμποτάρει το μυαλό σου.

 

Η προσωπική βελτίωση και η επιτυχία συνήθως πάνε μαζί.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως είναι το ίδιο πράγμα.

Η κουλτούρα μας είναι εμμονικά εστιασμένη σε υπερβολικά υψηλές προσδοκίες.

Να είσαι χαρούμενος, ήρεμος, να δείχνεις σωστός, να είσαι ο καλύτερος από τους υπόλοιπους, πιο γρήγορος, πιο πλούσιος, πιο σέξι, πιο διάσημος, πιο έξυπνος, πιο, πιο, πιο…

Το μέτρο σύγκρισης των πάντων έχει γίνει το ιδεατό κάποιου άλλου και όχι κάποιας δικής μας απόφασης.

Το μυαλό μας βομβαρδίζεται από συγκριτικά που στο τέλος καταλήγουν κακέκτυπα.

Ξύπνα το πρωί, φάε ένα πλούσιο πρωινό μπροστά στην πισίνα ενώ βγάζεις την selfie, μετά πέταξε με το προσωπικό σου ελικόπτερο στο ιδιωτικό νησί, όπου έχει έδρα η Εταιρεία των ονείρων σου που τυγχάνει να ασχολείται με την σωτηρία του πλανήτη.

Όλα αυτά είναι ωραία και όποιος τα κάνει του βγάζω το καπέλο.

(δεν φοράω καπέλα)

Απλά θα ήθελα και το υπόλοιπο της ιστορίας. Το παρασκήνιο.

Τι χρειάστηκε για να χτίσει όλα τα παραπάνω.

Πόσα ξενύχτια έριξε, πόσο πάλεψε με το μυαλό του, πόσες θυσίες έκανε και πόσες αποτυχίες ξεπέρασε κλαίγοντας κοιτάζοντας τον εαυτό του σε σπασμένες αντανακλάσεις.

Η πείνα θα σε οδηγήσει στην επιτυχία.

Το έχω ξαναγράψει.

Όχι δεν είναι κακό να έχεις ελλείψεις. Όλοι έχουμε και μαγκιά μας στην τελική.

Κακό είναι να αφήνεις τις ελλείψεις σου να σε καθορίζουν, να σε γονατίζουν και να περιμένεις μαγικά φασόλια να σε πάνε στο νησί των ονείρων σου.

(που πήγε το ελικόπτερο;)

Όταν όμως υπενθυμίζεις συνεχώς στον εαυτό σου τι σου λείπει κάνεις και κάτι ακόμα: Του υπενθυμίζεις τι δεν είναι.

Έχουμε τόσα πολλά ερεθίσματα στην καθημερινότητα που μας θυμίζουν συνεχώς πως πρέπει να είναι το τέλειο και στο τέλος φτάνουμε στο σημείο να νοιαζόμαστε για πάρα πολλά.

Νοιαζόμαστε για το παραμικρό και χάνουμε την μπάλα γιατί στο τέλος σταματάμε να νοιαζόμαστε για αυτά που έχουν πραγματική σημασία και αξία για εμάς.

Μυαλό από την κόλαση…

Πως σε σαμποτάρει το μυαλό σου.

Σκέφτεσαι τι σου λείπει και αγχώνεσαι.

Στην συνέχεια, αφού καταλάβεις πως είσαι αγχωμένος, πιέζεσαι επειδή αγχώνεσαι και θέλεις να ξε-αγχωθείς.

Αυτό, με πολύ απλά λόγια, είναι ένα feedback loop.

Μην τρελαίνεσαι.

Η αλλιώς μην τρελαίνεσαι επειδή κατάλαβες πως τρελαίνεσαι.

Τα ανθρωπινά όντα έχουμε την εκπληκτική ικανότητα της ανώτερης σκέψης.

Το μυαλό μας μπορεί να κάνει σκέψεις για τις σκέψεις του και να τις επεξεργάζεται.

Τώρα, αν αισθάνεσαι χάλια με τον εαυτό σου επειδή σε απέλυσαν και δεις κάποιον που παίρνει 10.000 τον μήνα, πιστεύω θα κάνεις δύο πράγματα:

Είτε θα σου κουνηθεί το μυαλό, θα πεισμώσεις και θα διεκδικήσεις κάτι παρόμοιο είτε θα αισθανθείς χάλια.

Αυτό που θα κάνεις θα είναι να κατηγορήσεις κάποιον. Είτε το σύστημα και την κοινωνία είτε τον εαυτό σου που έφτασε σε αυτή την κατάσταση και δεν το είδε να έρχεται.

Ωστόσο, κάποιες καταστάσεις δεν είναι τόσο σοβαρές.

Απλά η σχέση που έχουμε με τα συναισθήματα μας δεν είναι και η καλύτερη.

Το μυαλό μας έχει εξασκηθεί άψογα στο να προσπαθεί να αποφύγει δυσάρεστα συναισθήματα όπως ο διάολος το λιβάνι.

Λες και αυτά δεν είναι κομμάτι του εαυτού μας.

Όπως είχε πει και ο George Orwell:

Για να δεις τι βρίσκεται μπροστά από την μύτη σου χρειάζεται μια συνεχή πάλη

Και αυτή η πάλη μας δημιουργεί άσχημα συναισθήματα.

Δεν την θέλουμε.

Μας απογοητεύει.

Θα συγκρίνουμε τον εαυτό μας με κάποιον καλύτερο, ομορφότερο, πλουσιότερο και πιο πετυχημένο και παρόλο που θα γουστάρουμε, η σύγκριση θα φέρει μπροστά μας ένα άπιαστο όνειρο.

Το ιδεατό είναι καλό όταν μπορείς να το διαχειριστείς. Όταν δεν μπορείς λειτουργεί σαν σκιά που σε κυνηγάει.

Η σχέση που έχουμε με τον πόνο δεν είναι καλή. Αλλά δεν μπορούμε να το αποδεχτούμε και να το δούμε ξεκάθαρα γιατί είμαστε απασχολημένοι από διαφημίσεις, συγκρίσεις και εξώφυλλα.

Θέλουμε την ειρήνη χωρίς μάχη.

Όταν το μυαλό αρνείται το συναισθηματικό χτύπημα του πόνου δεν μπορεί να καταλάβει πως θα κερδίσει.

Με κάθε προσπάθεια το μυαλό παίρνει ένα μάθημα.

Αν δεν επέμβουμε συνειδητά σε αυτή διαδικασία, ο εγκέφαλος θα πάρει μαθήματα στηριζόμενος στα συναισθήματα που του προκαλεί η εκάστοτε κατάσταση.

Το μυαλό προσπαθεί συνεχώς να καταλάβει τι συμβαίνει και πως θα έχει μέγιστο όφελος από την κάθε κατάσταση.

Κάθε φορά που βιώνεις ένα συναίσθημα χαράς, απογοήτευσης ή φόβου, οι νευρώνες του εγκεφάλου σου κατασκευάζουν μια θεωρία για τι σημαίνουν τα στοιχεία που τους δίνουν οι πέντε αισθήσεις σου.

Η θεωρία αυτή γίνεται ένα μάθημα που αποθηκεύεται στην μνήμη, ώστε την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να κάνεις μια επιλογή, ο εγκέφαλος σου να είναι προετοιμασμένος.

Μαθαίνουμε να προβλέπουμε το μέλλον μέσω των μαθημάτων του παρελθόντος.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως όλα τα μαθήματα ήταν χρήσιμα.

Βασικά, αυτό που περιμένεις δεν σου αποκαλύπτει το μέλλον αλλά τον τρόπο που έχεις μάθει να το περιμένεις και φυσικά καθορίζει αν θα το προσεγγίσεις ή όχι.

Το μυαλό είναι φτιαγμένο από μεταχειρισμένα μέρη καθοδηγούμενα από έναν τυφλό ωρολογοποιό.

Όπως είχε πει ο Φιλόσοφος Allan Watts:

Όσο περισσότερο κυνηγάς να αισθανθείς καλύτερα τόσο χειρότερα αισθάνεσαι

Και μετά έρχεσαι και εσύ που διαβάζεις το άρθρο και με ρωτάς ένα εύλογο ερώτημα:

« Να σου πω ρε φίλε. Αν αποδεχτώ την φάση που βρίσκομαι, μπορείς να μου πεις σε παρακαλώ πως θα καταφέρω κάτι στην ζωή μου ή να σε πάρω με τις πέτρες; »

Μπορώ να σου πω. Απλά μην με πάρεις με τι πέτρες ακόμα γιατί δεν θα προλάβω.

Άλλο να πονάς επειδή έχεις μια έλλειψη και άλλο να πονάς επειδή κάνεις κάτι για αυτό.

  • Όταν αποδέχεσαι τις ανασφάλειες σου και πως δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος σε όλα, με παράδοξο τρόπο σε κάνει πιο ελκυστικό και σίγουρο για τον εαυτό σου.
  • Όταν αποδέχεσαι τον πόνο της γυμναστικής, το σώμα σου αλλάζει και γίνεται καλύτερο.
  • Όταν αποδέχεσαι τον πόνο της αμφιβολίας τότε την ξεπερνάς πιο γρήγορα.

Ο πόνος που θα ζήσει το μυαλό σου μέσω των φόβων σου είναι αυτό που θα σου επιτρέψει να αποκτήσεις θάρρος.

Η αποδοχή πως για να έχεις θετικές εμπειρίες θα χρειαστεί να ζήσεις αρνητικές.

Η αποδοχή πως το μυαλό σου προσφέρει την ψευδαίσθηση πως η τεράστια αλλαγή και μεταμόρφωση θα έρθει εύκολα και γρήγορα.

Η αποφυγή του πόνου προσφέρει εξίσου πόνο.

Η άρνηση της αποτυχίας είναι αποτυχία εκ φύσεως γιατί δεν μαθαίνεις.

Όταν αποφεύγεις τον πόνο σημαίνει πως νοιάζεσαι να μην πονέσεις.

Όμως ο πόνος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής.

Το να μην νοιάζεσαι σημαίνει να κοιτάξεις κατάματα τις πιο τρομακτικές πτυχές και προκλήσεις της ζωή σου και ανεξάρτητα του πόνου να δράσεις.

Να αποτύχεις, να πέσεις, να ντραπείς, να αισθανθείς άβολα, ανασφαλής και μόνος.

Το μυαλό σου νοιάζεται απλά το κάνει σε μεγάλες δόσεις

Πως σε σαμποτάρει το μυαλό σου.

Όταν δεν νοιάζεσαι δεν σημαίνει πως είσαι αδιάφορος.

Σημαίνει πως είσαι αδιάφορος για πράγματα και καταστάσεις που δεν έχουν αξία για εσένα.

Τα άτομα που είναι αδιάφορα σημαίνει πως φοβούνται τις συνέπειες των επιλογών τους. Για αυτό και αποφεύγουν να κάνουν εξ αρχής επιλογές.

Δεν γίνεται να μην νοιάζεσαι για τίποτα.

Είναι μέρος της Βιολογίας μας να νοιαζόμαστε και μια βασική ανάγκη που έχει το μυαλό μας.

Η ερώτηση επομένως είναι για τι επιλέγεις να νοιάζεσαι και τι καθορίζει την συγκεκριμένη επιλογή.

Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να αποδεχτούμε με την σειρά μας μια ακόμα αλήθεια:

Νοιαζόμαστε περισσότερο για τις αντιξοότητες παρά για το κέρδος.

Ένα μέρος μας θαυμάζει τα άτομα που αντέχουν δυσκολίες και κάνουν ότι χρειαστεί για να πετύχουν και ταυτόχρονα ένα άλλο μέρος μας λειτουργεί αντίστροφα:

Το μυαλό μας θέλει να πετύχει ότι και τα άτομα που θαυμάζουμε χωρίς να περάσουμε τις αντιξοότητες που πέρασαν και αυτοί.

Θέλουμε η επαφή με τον εαυτό μας και η διαδικασία της επιτυχίας να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο ανώδυνη.

Κακά τα ψέματα…

Πιστεύουμε πως η επιτυχία είναι ένας προβλέψιμος αλγόριθμος.

Όταν κάνω το Χ, με τον Υ τρόπο θα έχω τα Ζ αποτελέσματα.

Και η αλήθεια είναι πως έτσι ξεκινά η διαδικασία.

Απλά ανάμεσα στο Χ, το Υ και το Ζ υπάρχουν σκαμπανεβάσματα, αποτυχίες, συνειδητοποιήσεις, προσαρμογές, δυσκολίες και η σκληρή συνειδητοποίηση πως οι ρυθμίσεις δεν θα σταματήσουν ποτέ να γίνονται.

Οι δύο ερωτήσεις όμως που θα είναι μόνιμες σε αυτή την διαδικασία θα είναι:

  • Πόσο νοιάζεσαι για αυτό που θέλεις να πετύχεις.
  • Πόσο νοιάζεσαι για αυτό που θέλεις να αποφύγεις.

Το μονοπάτι της επιτυχίας είναι μια διαδρομή αμφισβήτησης.

Μια διαδικασία αμφισβήτησης των βολικών σκέψεων που σε πείθει το μυαλό να πιστέψεις και ταυτόχρονα μια αποδοχή του πόνου που χρειάζεται να νιώσεις για να τους επιτεθείς κατά μέτωπο.

Τώρα τι θα μάθεις από αυτή την επίθεση είναι μια άλλη ιστορία.

Πως σε σαμποτάρει το μυαλό σου.

Όπως πάντα περιμένω τα σχόλια σου εδώ.

Να είσαι καλά

Ο Χρήστος γρήγορα στην ενήλικη ζωή του συνειδητοποίησε πως η πραγματική ουσία της σωστής επικοινωνίας με τις γυναίκες, δεν βρίσκεται ούτε σε ατάκες ούτε σε συστήματα και ότι αυτά είναι μόνο η αρχή για το ξεκίνημα μιας νέας ζωής και κρίσιμων εσωτερικών αλλαγών και εξελίξεων σε οποιοδήποτε τομέα. Στρέφοντας το ενδιαφέρον του στις δομές διαχείρισης Σχέσεων, αποφάσισε να επεκτείνει τις γνώσεις του πάνω στην Ψυχολογία, ώστε να συνδέσει τις πλούσιες εμπειρικές γνώσεις που ήδη υπήρχαν με τεχνογνωσίες που θα του επέτρεπαν μια βαθύτερη κατανόηση της διαπροσωπικής επαφής μεταξύ των δύο φύλων. Ο Χρήστος είναι ιδρυτικό μέλος και υπεύθυνος του προγράμματος εκπαίδευσης του MenOfStyle.gr